Het is niet de bedoeling dat diegenen die deze website willen lezen medelijden voelen. Het is de bedoeling om te helpen in te zien dat geen enkel mens hoeft te lijden, geen pijn hoeft te hebben en kan leven zoals alle andere mensen welke handicap of welk leed hij ook heeft. Pijn, verdriet of wat dan ook hoef je niet alleen te dragen. Er zijn altijd mensen die je willen helpen. Daarom ook de linkpagina met de verschillende hulporganisaties hier in België. Ik hoop dat er ook mensen zijn in Nederland die een website willen maken met hetzelfde doel als ik maar dan met Nederlandse stichtingen die mensen bijstaan en helpen. (Zeg je nu, ja maar ik kan geen website maken, geeft niet, stuur mij de namen van de stichtingen en hulporganisaties op en ik maak wel een link naar deze sites zodat ook Nederlanders kunnen geholpen worden dat ook zij ergens hulp en ondersteuning kunnen vinden want ieder mens heeft daar recht op). Het is de bedoeling dat je weet dat het anders kan! Mijn verhaal gaat over pijn, hoe ik vroeger werd behandeld en hoe ik nu wordt behandeld.
Op 29 december 1981 begint voor mij een echte lijdensweg. Sinds die dag heb ik maar enkele dagen meer geleefd zonder pijn. Pijn was in die tijd (zelfs nu nog) iets waar je niet over sprak, iets wat als normaal beschouwd werd of als een ongewoon fenomeen. De laatste jaren echter wordt er meer een meer openlijk gepraat over pijn hoewel er nog altijd heel wat bijgeloof is dat hardnekkig standhoud. Vroeger waren er heel wat verschillende contradictoire en verzonnen verklaringen voor pijn al naargelang tijd, de tijdsgeest, de cultuur en het kennisniveau. Zo bestond er het geloof dat pijn de genezing bevordert, dat pijn medisch gezien nuttig is, dat pijn enkel bij bepaalde personen voorkwam, dat pijn na een operatie normaal is en pijnbehandeling tot verslaving leidt. Vandaag zegt men, de meeste pijn kunnen doeltreffend behandeld worden, dat artsen de middelen hebben om pijn te meten, dat pijn behandeld kan worden net zoals diabetes, hypertensie of infecties en dat de behandeling van pijn de genezing bevordert. Pijn hoeft niet! Het is hoog tijd om komaf te maken met vooroordelen en bijgeloof. Iedereen, jong of oud, begoed of minder begoed, die deze website leest, moet weten dat iedereen de medische hulp moet krijgen waar hij recht op heeft. Indien je het niet alleen aankan of je familie of vrienden begrijpen je niet, ga dan naar een zelfhulpgroep of patiëntenvereniging. Voor iedere ziekte zijn er zelfhulpgroepen of patiëntenverenigingen in het leven geroepen om lotgenoten te helpen met raad en daad. Persoonlijk kan ik daar vanwege mijn wankele gezondheid niet naartoe maar ik probeer nu aan de hand van deze website om lotgenoten te helpen. Ik wil helpen waar het kan en met mijn verhaal en dit van vele anderen, hoop ik dat we iedereen wakker schudden, dat een ieder die pijn heeft moet weten dat dit niet langer hoeft, dat er middelen genoeg zijn om iemand van de meeste pijn te verlossen. Ik ga niet beweren dat je zonder pijn gaat leven. Ondanks een neurostimulator en een morfinepomp leef ik nog met pijn maar wel veel draaglijker dan voordien. Waar ik vroeger een 10 haalde op de pijnschaal haal ik nu nog een 4 of maximum 5.
Zijn er mensen die dit lezen en ook hun verhaal willen doen? Schrijf het dan in het gastenboek. Zo kun ook jij je steentje bijdragen tot een betere leefbare wereld. Op die manier zorgen we ervoor lotgenoten te helpen. Heb je suggesties? Schrijf ze op. Stuur ze me per e-mail en ik zorg ervoor dat ze op deze website worden gepubliceerd. Schrijf ze anders in het gastenboek zodanig dat iedereen onmiddellijk kan lezen wat jij kunt bijdragen. Ik wil iedereen bedanken die wil meehelpen aan een betere pijnloze of minder pijnlijke en leefbare wereld.
Wilt u meer over mij weten lees dan de artikelen Mijn verhaal 1981 t/m Narede waarvan u een link terugvind in het bovenste frame. Of wilt u gewoon meer weten over hoe men pijn tegenwoordig aanpakt, lees dan de brochures Pijn 1 en Pijn 2